درصد ترکیب تنگستن و مس درآلیاژ مس تنگستنتاثیر بسزایی در خواص آن دارد. در اینجا برخی از اثرات کلی تغییر ترکیب درصد آورده شده است:
تراکم: افزایش محتوای تنگستن در آلیاژ منجر به چگالی بالاتر می شود. تنگستن چگالی بالاتری نسبت به مس دارد، بنابراین درصد تنگستن بالاتر، چگالی کلی آلیاژ را افزایش میدهد.
رسانایی الکتریکی:رسانایی الکتریکی میله های آلیاژ مس تنگستن با افزایش محتوای تنگستن کاهش می یابد. مس رسانای عالی الکتریسیته است، در حالی که تنگستن رسانایی کمتری دارد. بنابراین، درصد تنگستن بالاتر منجر به کاهش هدایت الکتریکی می شود.
رسانایی گرمایی:رسانایی حرارتی آلیاژ با افزایش محتوای تنگستن کاهش می یابد. مس یک رسانای حرارتی عالی است، در حالی که تنگستن رسانایی حرارتی کمتری دارد. بنابراین، با افزایش نسبت تنگستن، هدایت حرارتی آلیاژ کاهش می یابد.
قدرت مکانیکی: افزایش محتوای تنگستن در آلیاژ مس تنگستن استحکام مکانیکی آن را افزایش می دهد. تنگستن به طور قابل توجهی قوی تر از مس است، بنابراین درصد بیشتری از تنگستن به بهبود استحکام و سختی کلی آلیاژ کمک می کند.
انبساط حرارتی: ضریب انبساط حرارتی با افزایش محتوای تنگستن کاهش می یابد. مس ضریب انبساط حرارتی بالاتری نسبت به تنگستن دارد. بنابراین، درصد تنگستن بالاتر در آلیاژ منجر به کاهش انبساط حرارتی میشود و آن را از نظر ابعادی تحت تغییرات دما پایدارتر میکند.
ماشین کاری:قابلیت ماشینکاری میله های آلیاژ مس تنگستن با افزایش محتوای تنگستن کاهش می یابد. تنگستن در مقایسه با مس ماده سخت تری است و ماشین کاری آن را دشوارتر می کند. در نتیجه، آلیاژهایی با درصد تنگستن بالاتر عموماً سختتر ماشینکاری میشوند.
توجه به این نکته مهم است که خواص خاص آلیاژ مس تنگستن بسته به ترکیب درصد دقیق و هر عنصر آلیاژی اضافی موجود می تواند متفاوت باشد. ترکیبات مختلف بر اساس تعادل مطلوب خواص برای کاربردهای خاص، با در نظر گرفتن عواملی مانند هدایت، استحکام، مدیریت حرارتی و الزامات ماشینکاری انتخاب می شوند.
